( 1 ) 194 براى عامر بن أسود از قبيلهء طىّ ابن سعد ، ج 1 / 2 ص 23 ( ش 23 / 2 ) ؛ ديبلى ش 19 ؛ أسد الغابة 3 / 77 ؛ در ترجمهء عامر بن أسود ، وى به ابو موسى ارجاع داده است ؛ عمخ ش 63 . بنگريد : كايتانى 10 : 36 / 1 ؛ اشپرنگر 3 / 391 . [ به نام خداوند بخشايندهء بخشايشگر اين ، فرمانى است از سوى محمّد فرستادهء خدا ] براى عامر بن أسود بن عامر بن جوين طايى : او و خاندان او - تا آنگاه كه نماز گزارند و زكات دهند و از مشركان كناره گيرند - سرزمينها و آبهايى را كه هنگام گرويدن به اسلام در دست داشته‌اند ، مالك خواهند بود . اين ( فرمان ) را مغيره نوشت . ( 2 ) 195 براى بنى جوين از قبيلهء طىّ ابن سعد ، ج 1 / 2 ص 23 ( ش 23 / 3 ) ؛ ديبلى ش 20 . بنگريد : كايتانى 10 : 37 ، اشپرنگر 3 / 391 . [ به نام خداوند بخشايندهء بخشايشگر از محمّد پيامبر ، فرستادهء خدا ( صلّى اللّه عليه و سلّم ) ] به بنى جوين از قبيلهء طىّ : هركس از ايشان كه خداى را باور كند ، نماز بگزارد و زكات دهد و از مشركان دورى گزيند و از خدا و پيامبرش فرمان برد ؛ و از دست آورده‌هاى جنگى ، سهم خدا و پيامبر را بپردازد و بر اسلام خويش گواهى دهد ، بىگمان ، در پناه خدا و محمّد بن عبد اللّه خواهد بود . زمين و آبهايشان و آنچه كه با داشتن آن به اسلام گرويده‌اند و مسافتى از زمينهاى ديگر كه گوسفندان از بامداد تا شامگاهان بپيمايند ، از آن ايشان خواهد بود . اين ( پيمان‌نامه ) را المغيره نوشت .